Interview over 'En toch zijn we hier' van Arne Dejaegere en Frauke Bolle
Twee jaar geleden besloten Kortrijkzanen Arne Dejaegere (33) en Frauke Bolle (32) hun vertrouwde en drukke stadsleven in Kortrijk even achter zich te laten. Arne, voormalig stafmedewerker bij Avansa Mid- en Zuidwest en sinds kort onze nieuwe directeur, en Frauke, begeleidster bij vzw Oranjehuis, verhuurden hun woning, pakten de koffers en trokken samen met hond Guido op avontuur naar Albezon, een verlaten boerderij in de Zuid-Franse Cevennen. Ze lieten alles achter om daar twee jaar lang, te midden van de natuur, kwetsbare jongeren die in de klassieke hulpverlening waren vastgelopen te begeleiden. Maar wat voor de buitenwereld een avontuurlijke carrièreswitch leek, was in werkelijkheid ook een poging om opnieuw adem te vinden.
Enkele maanden eerder was hun leven volledig ontspoord. Een acute psychose van Frauke sleurde hen mee in een periode van opnames, herval en onzekerheid. Tijdens die ingrijpende periode vonden ze allebei houvast in het schrijven. Hun persoonlijke dagboeken groeiden uiteindelijk uit tot En toch zijn we hier, dat op 29 september 2026 verscheen bij Uitgeverij Lannoo. Met hun boek hopen ze niet alleen hun eigen verhaal te vertellen, maar vooral ruimte te maken voor gesprekken over psychisch lijden, herstel en alles wat daartussen ligt.
"Eigenlijk helemaal niet", zegt Arne. "Ik begon in mijn dagboek te schrijven op de dag dat Frauke ziek werd. Zij was twee dagen eerder in dat van haar begonnen, zonder dat ik dat wist. We schreven allebei om grip te krijgen op wat er gebeurde, niet met het idee dat iemand anders dat ooit zou lezen."
Pas maanden later legden ze hun dagboeken naast elkaar.
"Dat was misschien nog confronterender dan het schrijven zelf", zegt Frauke. "Je leest hoe de ander dezelfde periode beleefd heeft, terwijl je daar op dat moment geen zicht op had. Toen besloten we om de teksten samen te brengen in één verhaal."
Aanvankelijk was de tekst alleen bedoeld voor familie en vrienden.
"We merkten dat veel mensen uit onze dichte omgeving eigenlijk niet goed wisten wat we hadden meegemaakt. Daarom schreven we ons verhaal eerst neer voor familie en vrienden", zegt Frauke. "Mijn papa las die eerste versie en was er meteen van overtuigd dat er een boek in zat. Hij was degene die voorstelde om ermee naar een uitgeverij te stappen."
Na een intense periode van herval en herstel besloten Arne en Frauke alles even achter zich te laten. In Albezon begeleidden ze jongeren die moeilijk aansluiting vonden binnen de reguliere hulpverlening. Tegelijk bood de plek ook hen de rust om opnieuw adem te halen.
"In het begin was dat vertragen helemaal niet gemakkelijk", vertelt Frauke. "Maar na een tijd merk je dat vertragen ook tijd nodig heeft. Daar leef je op het tempo van de jongeren en van de natuur. Eigenlijk is het belangrijkste doel van de dag gewoon samen de dag goed doorkomen."
Ook hun kijk op hulpverlening veranderde.
"Ik voelde mij daar veel minder hulpverlener", zegt Frauke. "Je leeft samen, je werkt samen en je vrije tijd loopt door je werk. Daardoor reageer je veel instinctiever."
Arne kijkt met veel warmte terug op die periode.
"Het klinkt misschien eenvoudig, maar net in die kleine dagelijkse momenten zit vaak de grootste vooruitgang."
"Omdat psychisch lijden nog altijd vaak in stilte wordt gedragen", reageert Arne. "We wilden gewoon ons verhaal vertellen. Zo eerlijk mogelijk, in de hoop dat mensen zich erin herkennen en daarna gemakkelijker hun eigen verhaal durven delen."
"Voor mij is dit vooral een uitnodiging om met elkaar in dialoog te gaan", zegt hij. "Dialoog stimuleren tussen lotgenoten en hun familie, vrienden, hulpverleners, dokters en 'het systeem'. Wij geloven echt dat, als we op een rustige en beleefde manier in gesprek kunnen gaan, heel veel mogelijk is."
En dat dialoog broodnodig is, merken ze vandaag meer dan ooit.
"Nog voor het boek verschenen is, hebben we al ongelooflijk veel gesprekken kunnen voeren", vult Frauke aan. "Bijna iedereen kent wel iemand die worstelt. Een broer, een dochter, een collega of een buur. Alleen wordt daar nog veel te weinig over gesproken."
"Ik denk dat hoe meer je over zulke dingen praat, hoe meer het er ook mag zijn", zegt Arne.
"Wat verzwegen wordt, blijft een taboe. Door alles op te schrijven hebben we het bestaansrecht gegeven. Het mag er nu zijn en dat maakt het leven voor mij gemakkelijker en draaglijker. Natuurlijk blijft het spannend, het is een superkwetsbaar verhaal, maar het is ook een waardige manier om hiermee naar buiten te komen. Als het daarnaast ook nog voer kan zijn voor gesprekken, dan is dat alleen maar mooi."
Volgens hen blijft ook de beeldvorming rond psychisch lijden een uitdaging.
"Mensen associëren een psychose nog vaak met gevaar, criminaliteit of 'rare mensen'", zegt Frauke. "Onwetendheid creëert angst. Daarom vinden we het zo belangrijk dat er meer openheid komt."
Ook de vraag hoeveel je over jezelf vertelt, blijft een zoektocht.
"Vertel je een toekomstige werkgever dat je een psychose hebt gehad? Zeg je het tegen collega's? Soms kies je ervoor om open te zijn, soms niet. Dat hangt af van de situatie. Door dat samen te onderzoeken hebben we veel geleerd."
"Ja, absoluut", zegt Frauke. "Toen ik op mijn zeventiende een eerste psychose kreeg, heb ik daar met bijna niemand over gesproken. Ik wilde dat zo snel mogelijk achter mij laten."
Ook Arne merkt dat de samenleving veranderd is.
"Onze omgeving vroeg zich toen af of openheid onze kansen op werk niet zou schaden. Misschien is dat vandaag soms nog altijd zo. Maar tegelijk is dit ook gewoon een deel van ons leven."
Ze beseffen tegelijk dat ze veel geluk hebben gehad.
"Wij zijn heel goed omringd geweest", zegt Frauke. "Er zijn veel mensen die psychisch lijden en er veel meer alleen voor staan. Dat besef motiveert ons om ons blijvend in te zetten voor anderen."
"Er gebeurt vandaag gelukkig al veel", zegt Frauke. "Er zijn heel wat organisaties die zich elke dag inzetten om taboes te doorbreken. Dat moeten we blijven doen."
Volgens Arne zit de grootste uitdaging in hoe we als samenleving omgaan met kwetsbaarheid.
"Als mensen houden we niet van ongemakkelijke situaties. Als iemand ziek is of het moeilijk heeft, gaan we er vaak met een boog omheen. Wij willen net het omgekeerde doen: psychisch lijden uit het isolement halen en opnieuw een plaats geven tussen de mensen."
Frauke hoeft niet lang na te denken. "Dat mensen durven en blijven praten."
Arne gaat hiermee akkoord. "Mensen lopen vaak met een boog rond alles wat moeilijk of pijnlijk is. Wij hopen net het omgekeerde te doen. We willen psychisch lijden uit de afzondering halen en opnieuw een plaats geven tussen de mensen."
Voor hen voelt de publicatie ook als een nieuw hoofdstuk.
"Het verhaal staat er nu", besluit Arne. "Letterlijk en figuurlijk slaan we een bladzijde om."
Boekvoorstellingen ‘En toch zijn we hier’
En toch zijn we hier verscheen op 29 september bij Uitgeverij Lannoo. Naar aanleiding van de publicatie worden verschillende boekvoorstellingen georganiseerd waarin Arne en Frauke in gesprek gaan over hun boek en de thema's die erin aan bod komen. De eerste voorstelling was in een mum van tijd uitverkocht, wat meteen bewijst hoeveel nood er is aan open gesprekken over psychisch lijden.
Wie hun verhaal wil ontdekken, kan het boek vanaf eind september in de boekhandel vinden of een van de volgende boekvoorstellingen bijwonen:
Vrijdag 2/10 – 20.00 tot 21.30 uur – Unie Der Zorgelozen Kortrijk (VOLZET)
Donderdag 29/10 – 20.00 tot 21.30 uur – VC Mozaïek Kortrijk
Donderdag 3/12 – 20.00 tot 21.30 uur – ARhus Roeselare
