Interview over 'En toch zijn we hier' van Arne De Jaegere en Frauke Bolle
Twee jaar geleden besloten Kortrijkzanen Arne De Jaegere (34) en Frauke Bolle (33) hun vertrouwde en drukke stadsleven in Kortrijk even achter zich te laten. Arne, voormalig stafmedewerker bij Avansa Mid- en Zuidwest en sinds kort onze nieuwe directeur, en Frauke, begeleidster bij vzw Oranjehuis, verhuurden hun woning, pakten de koffers en trokken samen met hond Guido op avontuur naar een afgelegen boerderij in de Zuid-Franse Cevennen. Ze lieten alles achter om daar twee jaar lang, te midden van de natuur, samen te leven met kwetsbare jongeren die de aansluiting met zichzelf en hun omgeving wat kwijt waren. Maar wat voor de buitenwereld een avontuurlijke carrièreswitch leek, was in werkelijkheid ook een poging zelf om opnieuw adem te vinden.
Enkele maanden eerder was hun leven volledig ontspoord. Een acute psychose van Frauke sleurde hen mee in een periode van opnames, herval en onzekerheid. Tijdens die ingrijpende periode vonden ze allebei houvast in het schrijven. Hun persoonlijke dagboeken groeiden uiteindelijk uit tot het boek ‘En toch zijn we hier’, dat op 29 september 2026 verscheen bij Uitgeverij Lannoo. Met hun boek hopen ze niet alleen hun eigen verhaal te vertellen, maar vooral ruimte te maken voor gesprekken over psychisch lijden, herstel en alles wat daartussen ligt.
"Eigenlijk helemaal niet", zegt Arne. "Ik begon in mijn dagboek te schrijven op de dag dat Frauke ziek werd. Zij was twee dagen eerder in dat van haar begonnen, zonder dat ik dat wist. We schreven allebei in een poging om grip te krijgen op wat er gebeurde, niet met het idee dat iemand anders dat ooit zou lezen."
Pas maanden later legden ze hun dagboeken naast elkaar.
"Dat was misschien nog confronterender dan het schrijven zelf", zegt Frauke. "Je leest hoe de ander dezelfde periode beleefd heeft, terwijl je daar op dat moment geen zicht op had. Toen besloten we om de teksten samen te brengen in één verhaal."
“We schreven dus vooral voor onszelf en voor elkaar. Tot we op een bepaald moment de beslissing maakten om de teksten te delen met onze familie”, aldus Arne. “Het was voor ons een goede manier om met hen zo goed mogelijk te delen hoe wij die lastige periode hadden beleefd.”
Na een intense periode van herval en herstel besloten Arne en Frauke alles even achter zich te laten. Op de Zuid-Franse zorgboerderij woonden ze twee jaar samen met jongeren die in Vlaanderen op heel wat barrières botsten. Tegelijk bood de plek ook hen de rust om opnieuw adem te halen.
"In het begin was dat vertragen helemaal niet gemakkelijk", vertelt Frauke. "Maar na een tijd lukte het steeds beter om connectie te maken met het ritme van de ruwe natuur. We hebben echt geleefd op het tempo van de seizoenen. Een dag in de winter zag er helemaal anders uit dan een zomerdag. En het hoofddoel van iedere dag was eigenlijk heel eenvoudig: samen die dag zo zinvol en harmonieus mogelijk doorkomen, zodat de jongeren, de boerderij en wijzelf voldaan konden gaan slapen.”
Ook hun kijk op hulpverlening veranderde.
"Ik voelde mij daar veel minder hulpverlener", zegt Frauke. "Je leeft samen, je werkt samen en je vrije tijd loopt door je werk. Alle hokjes verdwijnen. Er is een zee van tijd. Daardoor reageer je veel instinctiever, veel meer als mens. Je hebt minder druk van doelstellingen die snel ‘moeten’ afgevinkt worden.
Arne kijkt ook met veel warmte terug op die periode.
"Het klinkt misschien eenvoudig, maar net in die kleine dagelijkse momenten, die simpele dingen, zit vaak de grootste hefboom tot vooruitgang, niet alleen voor de jongeren, maar zeker ook voor onszelf.
Wie hun verhaal wil ontdekken, kan het boek vanaf eind september in de boekhandel vinden of een van de volgende boekvoorstellingen bijwonen:
Vrijdag 2/10 – 20.00 tot 21.30 uur – Unie Der Zorgelozen Kortrijk (VOLZET)
Donderdag 29/10 – 20.00 tot 21.30 uur – VC Mozaïek Kortrijk
Donderdag 3/12 – 20.00 tot 21.30 uur – ARhus Roeselare
"Omdat psychisch lijden nog altijd te vaak in stilte wordt gedragen of niet de ruimte krijgt die het nodig heeft", reageert Arne. "We wilden gewoon ons verhaal vertellen. Zo eerlijk mogelijk, zonder taboes, zonder zaken op te smukken.
"Voor mij is dit vooral een uitnodiging om met elkaar in dialoog te gaan", zegt hij. "Dialoog stimuleren tussen lotgenoten en hun familie, vrienden, hulpverleners, dokters en 'het systeem'. Wij geloven echt dat, als we op een rustige en respectvolle manier in gesprek kunnen gaan, er heel veel beweging mogelijk is."
En dat dialoog broodnodig is, merken ze vandaag meer dan ooit.
"Nog voor het boek verschenen is, hebben we al ongelooflijk veel gesprekken kunnen voeren", vult Frauke aan. "Bijna iedereen kent wel iemand die worstelt. Een broer, een dochter, een collega of een buur. Alleen wordt daar nog veel te weinig over gesproken."
"Ik denk dat hoe meer je over zulke dingen praat, hoe meer het er ook mag zijn", zegt Arne.
"Wat verzwegen wordt, blijft een taboe. Door alles op te schrijven hebben we het bestaansrecht gegeven, zuurstof. Het mag er nu zijn en dat maakt het leven voor mij gemakkelijker en draaglijker. Natuurlijk blijft het spannend, het is een superkwetsbaar verhaal, maar het is nu eenmaal wat er ons overkomen is en super veel impact heeft gehad op ons en op onze omgeving. Dus waarom zouden we er over zwijgen?
Volgens hen blijft ook de beeldvorming rond psychisch lijden een uitdaging.
"Mensen associëren een psychose nog vaak met gevaar, criminaliteit of 'rare mensen'", zegt Frauke. "Onwetendheid creëert angst. Daarom vinden we het zo belangrijk dat er meer openheid komt."
Ook de vraag hoeveel je over jezelf vertelt, blijft een zoektocht.
"Vertel je een toekomstige werkgever dat je een psychose hebt gehad? Zeg je het tegen collega's? Soms kies je ervoor om open te zijn, soms niet. Dat hangt af van de situatie. Door dat samen te onderzoeken hebben we veel geleerd."
"Ja, absoluut", zegt Frauke. "Toen ik op mijn zeventiende een eerste psychose kreeg, heb ik daar met bijna niemand over gesproken. Ik wilde dat zo snel mogelijk achter mij laten."
Ook Arne merkt dat de samenleving veranderd is. En toch zijn we er volgens hem nog niet.
"Toen we vertelden over onze plannen van het boek, kregen we geregeld de reactie of onze openheid onze kansen op werk niet zou schaden. En misschien hebben die mensen wel gelijk. Maar tegelijk is dit ook gewoon een deel van ons leven, van ons verleden. Dus waarom zouden we dat moeten verstoppen? En willen we wel werken voor een werkgever die mensen die psychisch hebben geworsteld zien als mogelijk minder goeie werknemers en hen daarom niet zou willen aannemen?
Ze beseffen tegelijk dat ze veel geluk hebben gehad.
"Wij zijn heel goed omringd geweest", zegt Frauke. "Er zijn veel mensen die psychisch lijden en er veel meer alleen voor staan, wat vaak gigantische gevolgen heeft voor hun herstel. Dat besef motiveert ons om ons blijvend in te zetten voor anderen."
"Er gebeurt vandaag gelukkig al veel", zegt Frauke. "Er zijn heel wat organisaties die zich elke dag inzetten om taboes te doorbreken. Dat moeten we blijven doen."
Volgens Arne zit de grootste uitdaging in hoe we als samenleving omgaan met kwetsbaarheid.
"Als mensen houden we niet van ongemakkelijke situaties. Als iemand ziek is of het moeilijk heeft, gaan we er vaak met een boog omheen. Wij willen net het omgekeerde doen: psychisch lijden uit het isolement halen en opnieuw een plaats geven tussen de mensen."
"Er gebeurt vandaag gelukkig al veel", zegt Frauke. "Er zijn heel wat organisaties die zich elke dag inzetten om taboes te doorbreken. Dat moeten we vooral blijven doen."
Volgens Arne zit de grootste uitdaging in hoe we als samenleving omgaan met kwetsbaarheid.
"Als mensen houden we niet van ongemakkelijke situaties. Als iemand ziek is of het moeilijk heeft, gaan we er vaak met een boog omheen. Wij willen net het omgekeerde doen: psychisch lijden uit het isolement halen en het opnieuw een plaats geven tussen de mensen, midden in de samenleving."
Voor Frauke en Arne voelt de publicatie van het boek ook aan als een nieuw hoofdstuk.
"Het verhaal staat er nu", besluit Arne. "Letterlijk en figuurlijk slaan we een bladzijde om."
Boekvoorstellingen ‘En toch zijn we hier’
‘En toch zijn we hier’ verschijnt op 29 september bij Uitgeverij Lannoo. Naar aanleiding van de publicatie worden verschillende boekvoorstellingen georganiseerd waarin Arne en Frauke in gesprek gaan over hun boek en de thema's die erin aan bod komen. De eerste voorstelling was in een mum van tijd uitverkocht, wat meteen bewijst hoeveel nood er is aan open gesprekken over psychisch lijden.
Wie hun verhaal wil ontdekken, kan het boek vanaf eind september in de boekhandel vinden of een van de volgende boekvoorstellingen bijwonen:
Vrijdag 2/10 – 20.00 tot 21.30 uur – Unie Der Zorgelozen Kortrijk (VOLZET)
Donderdag 29/10 – 20.00 tot 21.30 uur – VC Mozaïek Kortrijk
Donderdag 3/12 – 20.00 tot 21.30 uur – ARhus Roeselare
